تبلیغات
فروشگاه آنلاین - خودت را به تمامی زندگی کن!

خودت را به تمامی زندگی کن!

یکشنبه 20 اردیبهشت 1388  12:40 ب.ظ

نوع مطلب :

گل گفت: «من نمی‌خواهم گل باشم. یک فکری به حال من بکن!»
به او گفتند: «ولی تو دیگر آفریده شده‌ای. برای گل نبودن دیگر دیر است. مثل دریای خزر که دیگر نمی‌تواند دریای خزر نباشد؟ چون دریای خزر آفریده شده!»
گل گفت: «خب، من اگر نخواهم گل باشم باید چه کار کنم؟»
گفتند: «هیچی... دیگر راهی وجود ندارد. تنها کاری که می‌توانی بکنی این است که از گل بودن خودت لذت ببری و اجازه بدهی دیگران هم از گل بودن تو لذت ببرند!»
گل گفت: «دیگران از گل بودن من لذت ببرند، در حالی که من خودم حالم به هم می‌خورد از این که گلم؟»
گفتند: «اما هیچ کس این را نمی‌فهمد. هر کسی که تو را می‌بیند یک گل زیبای خوشبوی خوشبخت می‌بیند که دارد آفتاب می‌گیرد و زندگی کوتاه صورتی‌اش را با لبخند می‌گذراند!»
گل گفت: «یعنی هیچ کس نیست که از دل من خبر داشته باشد؟»
گفتند: «فقط خدا و کسی که تو پیش او درد دل کرده باشی؛ مثل ما. اما ما به تو می‌گوییم که وقتی گل آفریده شدی، گل بودن خودت را باور کن و یک گل را به تمامی زندگی کن!»
آدم‌ها هم همین طورند. ممکن است خوشحال نباشند که به دنیا آمده‌اند. ممکن است راضی نباشند که پسر هستند. ممکن است از دختر بودنشان ناراضی باشند. ممکن است آرزو کنند که ای کاش گل شمعدانی آفریده می‌شدند، یا یک عروس دریایی. یا این که ای کاش کوه بودند. برای همیشه یک کوه بلند بودند که کوهنوردها بیایند فتحشان کنند. و آن قدر بلند و عجیب و سر به آسمان کشیده باشند که همه از دیدنشان متحیر شوند. کوهی بلند که هیچ وقت به گریه نیفتد. هیچ وقت مضطرب نشود. هیچ وقت نترسد.
هیچ وقت نشکند. هیچ وقت مظلوم نباشد. هیچ وقت فرار نکند و فقط وقتی از هم بپاشد که قیامت شده باشد.
اما من می‌خواهم برایتان داستان کوهی را تعریف کنم که دلش می‌خواست آدم آفریده شود. گلی که دوست داشت گل نباشد؛ درست روی قله کوهی زندگی می‌کرد که دلش می‌خواست کوه نباشد. گل داشت آن حرف‌ها را با سنگریزه‌های توی خاکش می‌زد. کوه هم ساکت بود و گوش می‌داد. سنگریزه‌ها از گل پرسیدند: «اگر گل نبودی، دوست داشتی چی باشی؟»
گل گفت: «دوست داشتم هر چه بودم قلب داشتم که گاهی صدای ضربان قلبم را می‌شنیدم!»
همان موقع دو تا دوست به قله کوه رسیدند. سر حال بودند و دست هم را گرفته بودند و می‌خندیدند!
- رسیدیم! قبل از این که خورشید به وسط آسمان رسیده باشد!
- بهت گفته بودم که می‌رسیم که ... قبل از این که خورشید به وسط آسمان برسد... بهت که گفته بودم.
- تو هر چه بگویی راست می‌گویی ... تو هر چه بگویی درست در می‌آید... انگار جهان به حرف تو گوش می‌کند!
 خب ... اگر جهان به حرف من گوش می‌کند، باید به او بگویم که هی! برای همیشه حواست به این دوست من باشد، مواظبش باش، من دوستم را خیلی دوست دارم!
این را گفت و گل صورتی را از قله چید و به دوستش داد. دوستش گل را بو کرد. نفس عمیقی کشید. احساس کرد چه‌قدر زندگی‌کردن را دوست دارد و کمی‌ بعد، آن دو از آنجا رفتند. سنگریزه‌ها گفتند: «آخی... روحش هم خبر نداشت که همین امروز ممکن بود چیده بشود... هیچ فکرش را نمی‌کرد که تا بخواهد فکر کند که گل بودن را دوست دارد یا ندارد، همین را هم از دست می‌دهد. کاش به جای فکر کردن به این که گل بودن را دوست دارد یا نه، به تمامی گل بودنش را زندگی کرده بود تا حالا از چیده شدنش راضی باشد!»
گل چند سال لای یک کتاب حافظ جیبی قدیمی ماند و مثل یک گل خشک محترم، خاطره کوهنوردیِ آن روزِ آن دو تا دوست را زنده نگه داشت.
جهان هم انگار به حرف آن آدم گوش داده بود و سال‌های سال از آن دوست مراقبت کرد. در حالی که خود آن آدم چند سال بعد از یک کوهی پرت شد پایین و به یک خاطره خوب تبدیل شد.
کسی که تمام آن روز ساکت بود و فکر می‌کرد، کوه بود. کوه بلند، تا آن روز همیشه فکر می‌کردغم بزرگی دارد که نمی‌داند چیست. گل به غم او نامی بخشیده بود و رفته بود. غم کوه این بود که دلش نمی‌خواست کوه باشد. همه آن‌چه که نمی‌فهمید چیست، جلوی چشم‌هایش رنگ گرفت.
یک مرتبه فهمید چرا با حسرت به آدم‌هایی نگاه می‌کند که همدیگر را خیلی دوست دارند. آدم‌هایی که همراه هم، برای فتح‌کردن او به قله می‌آمدند. فهمید چرا وقتی که گل کوچک صورتی چیده شد و دستی آن را به دست دیگر داد، احساس کرد گوشه‌های سنگ‌های تیزش شروع کرده به خارش. فهمید که در تمام این سال‌ها آرزو می‌کرده که ای کاش انسان آفریده می‌شد.
کوه فکر می‌کند که انسان، خوشبخت‌ترین موجود روی زمین است. انسانِ کوچک شکننده، به چشمِ کوه، خوشبخت‌ترین آفریده خداوند می‌آید.
چون که انسان می‌تواند حرکت کند. جاری بودن، آرزوی قدیمی کوه بلند است.
انسان می‌تواند بخندد. بلند بلند خندیدن در حالی که از شدت خنده از چشم‌هایت اشک بیاید، بزرگ‌ترین آرزوی کوه‌های پیر است.
انسان می‌تواند بغض کند، بغض‌اش بشکند و هق‌هق گریه کند. اشک ریختن ویک دل سیر گریه کردن، از مهم‌ترین آرزوهای کوه‌هاست.
انسان می‌تواند بارها و بارها در خودش بشکند و دوباره ساخته شود. می‌تواند خودش را در خودش بسازد. انسان می‌تواند نو شود. می‌تواند زندگی کند. عاشق شود. و از همه مهم تر، انسان می‌تواند فقط تماشاچی نباشد. کوه‌ها فقط تماشاچی‌اند. آنها، به تماشای آدم‌هایی نشسته‌اند که بر تن و روح‌شان سفر می‌کنند. آنها تماشا می‌کنند و با دقت به حرف‌های آدم‌ها، با هم و در تنهایی گوش می‌دهند. در سکوت به آنها نگاه می‌کنند و بعد ساعت‌ها به آنها فکر می‌کنند. آدم‌ها ممکن است افسرده یا شاد باشند. ممکن است بروند یک گوشه از کوه بنشینند و زارزار گریه کنند. ممکن است آن قدر عاشق باشند که خودشان را به سنگ‌های کوه ببندند. یا آن قدر سرخوش باشند که بیایند دل و جگر بخورند و بروند. اما هر چه هستند، مشغول اجرا کردنند، نه تماشاکردن. و همین در حالِ زندگی بودن، بزرگ‌ترین آرزوی همه کوه‌های دنیاست!

نوشته شده توسط: | آخرین ویرایش:- | نظرات() 

feet complaints
دوشنبه 27 شهریور 1396 04:23 ق.ظ
Have you ever thought about creating an ebook or guest authoring on other websites?

I have a blog centered on the same subjects you discuss and
would really like to have you share some stories/information. I know my readers would value your work.
If you're even remotely interested, feel free to send me an e mail.
Can exercise increase your height?
سه شنبه 10 مرداد 1396 12:05 ق.ظ
Hello! I'm at work browsing your blog from my new iphone 3gs!
Just wanted to say I love reading through your blog
and look forward to all your posts! Carry on the superb work!
http://drusillalisby.jimdo.com/
یکشنبه 8 مرداد 1396 10:05 ب.ظ
Hello, its fastidious piece of writing regarding media print, we all be familiar with media is
a great source of information.
What do you do when your Achilles tendon hurts?
جمعه 6 مرداد 1396 09:29 ب.ظ
Oh my goodness! Impressive article dude! Thank you, However
I am encountering issues with your RSS. I don't
know the reason why I can't join it. Is there anybody having
the same RSS issues? Anyone that knows the answer can you
kindly respond? Thanks!!
linncrisalli.hatenablog.com
شنبه 31 تیر 1396 12:02 ب.ظ
Thanks for sharing your thoughts. I really appreciate your
efforts and I will be waiting for your next post thanks once again.
foot pain after surgery
شنبه 17 تیر 1396 11:33 ب.ظ
For the reason that the admin of this website is working, no
doubt very shortly it will be well-known, due to its
quality contents.
brandeesimler.hatenablog.com
یکشنبه 11 تیر 1396 09:15 ب.ظ
Hey there, You have done an excellent job. I'll
definitely digg it and personally recommend to my friends.
I'm confident they will be benefited from this
site.
foot pain cycling
یکشنبه 11 تیر 1396 01:41 ب.ظ
These are truly enormous ideas in concerning blogging.
You have touched some good factors here. Any way keep up wrinting.
http://lateleader897.exteen.com
جمعه 26 خرداد 1396 11:29 ب.ظ
Great blog here! Also your website loads up fast! What web host are you using?

Can I get your affiliate link to your host? I wish my
site loaded up as quickly as yours lol
marilynkwaterski.blog.fc2.com
پنجشنبه 18 خرداد 1396 07:44 ب.ظ
I all the time used to study piece of writing in news papers but now as
I am a user of web therefore from now I am using
net for articles, thanks to web.
http://ameblo.jp/madelaineurso/entry-12049403511.html
یکشنبه 31 اردیبهشت 1396 09:00 ق.ظ
It's not my first time to pay a visit this web page, i am browsing this site dailly and take fastidious facts from here all the time.
BHW
دوشنبه 28 فروردین 1396 12:40 ق.ظ
Do you have a spam issue on this website; I also am a blogger,
and I was wondering your situation; we have created some nice practices and we are looking to swap strategies with
others, why not shoot me an email if interested.
BHW
شنبه 19 فروردین 1396 04:54 ب.ظ
I blog quite often and I genuinely thank you for your information. The article has really peaked my interest.
I am going to book mark your blog and keep checking for new
information about once a week. I opted in for your RSS feed
as well.
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر